کفشم کو؟

کفشم کو؟

کفشم رو بدید می خوام راه برم. می خوام حرکت کنم.

می خوام کفشم رو پام کنم، بندش رو محکم ببندم تا خدایی نکرده باز نشه، با تمام سرعتم بدوم. این قدر سریع برم که کسی به گرد پام هم نرسه!

نه عزیز من فرقی نمی کنمه چه کفشی باشه. هر نوعی، هر مارکی هر شکلی که می خواد باشه.  فقط می خوام باهاش راه برم، حرکت کنم. تیمبِرلِیک، نایک، آدیداس یا تولیدی همین شهر خودمون هم باشه مهم نیست. قربونت برم باید محکم باشه ها! اینقدر محکم باشه که وقتی دارم با سرعت زیاد حرکت می کنم، از پام در نیات، لیز نخورم، لق نزنه، خلاصه اینکه اذیتم نکنه.

نمی شه که باس همیشه وایسیم. باید راه بیوفتیم، حرکت کنیم، جلو بریم. با سر جا وایسادن که چیزی حل نمی شه، اتفاقی نمی وفته. تا وقتی که راه نیوفتیم و حرکت نکنیم که نمی تونیم چیزی رو عوض کنیم.

نگاه به کفش مردم نکن، خیلیا بدون کفش هم راه افتادن. ببین پا برهنه چه کارایی که نکردن! اون وقت ما با این همه کفش های جور واجور که دور و برمون هست، حتی یک قدم هم بر نداشتیم. این همه زمینه، تخصص، امکانات، تو بگو یک قدم مثبت جلو رفتیم؟

طرف تحصیلات نداشت، خانواده و دوست و آشنا نداشت، پول درست درمونی هم که نداشت. پس چه طور تونست این همه موفقیت کسب کنه؟ این همه ثروت داشته باشه؟  یک کفش درب و داغون داشت به اسم اراده، اون یکی کفشش هم که بند نداشت به اسم امید. وایساد روی جاده ی زندگی و تا آخرش رو رفت. حالا ببین چه خونه زندگیی داره! برو حالشو ببر …

اون وقت ما تا یک اتفاق ساده برامون میوفته زودی جا می زنیم و می گیم، ببخشید کفشمون پاره شد. خوب عزیز من با یه سنگ ریزه ی کوچولو که زندگی تموم نمی شه!

زیبایی و تمایز ما نسبت به دیگران نوع و مدل کفش ظاهری نیست، به کوچه و خیابونی هم که توش حرکت می کنیم نیست، همین که حرکت می کنیم ما رو از دیگران متمایز می کنه، ما رو از دیگران یک سر و گردن بالاتر نگه می داره.

چه موقعی راه بیوفتم هم فرقی نمی کنه،  چه سنی داشته باشیم هم فرقی نمی کنه. راه رفتن که سن و سال لازم نداره، از هر زمانی که شروع کنیم، زندگی جدیدی رو آغاز کردیم.

باید بند کفش زندگی رو محک بست.  و گرنه هنگام راه رفتن بدجور پامون اذیت میشه.

حالا اگه کفش نبود، دمپایی هم کار راه میندازه.

بعد از این که خواستم …

بعد از این که خواستم

قراره صبح زود بیدار بشیم، اما نمی شه !
قراره یک کاری رو انجام بدیم، اما نمی شه!
قراره جایی بریم، اما نمی شه!
می پرسن چرا ؟
جواب می دیم حسش نبود. حوصله نداشتم. انگیزه نداشتم. محرک می خوام.
یکی رو می خوام که من رو هل بده تا راه بیوفتم.
یک رو می خوام که به من امید بده، انگیزه ی حرکت بده.
دنبال یک اتفاق یا یک جور زمینه می گردم که بتونم شروع کنم.
اصلاً آقاجان من نمی تونم! خوب نمیشه می گی چی کار کنم؟ توان انجام این کار رو ندارم.
.
.
.
ما بدون در نظر گرفتن این که چی هستیم و چی داریم می گیم نمی تونیم.
اگر باور داشته باشیم که ما تنها کسی هستیم که می تونیم به خودمون کمک کنیم؛ اون وقت از کسی انتظار کمک نخواهیم داشت. از کسی نمی خواهیم که به ما انگیزه ی حرکت بده.
باید دست از بهانه تراشی و تمبلی برداشت.
دیگه لازم نیست دنبال کسی باشیم که مارو هل بده.
اون هایی که به جایی رسیدن کسی رو برای هل دادنشون نداشتن. اون ها خودشون تلاش کردن. خودشون سعی کردن که بتونن کاری رو که می خواهند انجام بدهند.
خیلی از کارهای سخت و بزرگ اول غیر ممکن به نظر می رسیدند.
اما کسایی که اون کارها رو انجام دادن، تنها کاری که کردند این بود که خواستند.
ما فقط کافیه که که بخواهیم. اون وقته که دیگه نه انگیزه ای لازم داریم، نه محرکی  و نه هل دادنی!
اگر بخواهیم که کاری رو انجام بدیم، پس می تونیم انجام بدیم.
همت کنیم و شروع کنیم و باور داشته باشیم که ” بعد از این که خواستم … ” می تونیم و نتیجه ی دل خواهمون رو به دست میاریم.

عوض خواهم شد

هر روز مثل روز قبل، روزمون رو شروع می کنیم. مثل روز های قبل، روزها و شب ها، هفته ها و ماه ها میگذره و ما مثل همیشه یک روز مثل روز های قبل رو شروع کردیم.

همه ی ما از اوضاع، از زندگی، از زمین و زمان گله می کنیم. از هر حرف کوچیکی، ناراحت می شیم. با هر مسئله ی پیش پا افتاده ای، دست از کار می کشیم.

به همه گیر می دیم و از همه ایراد می گیریم. که چرا فلانی اون کارو کرد؟ چرا اون فلان حرف رو زد؟ برای چی باید این کارو بکنم؟ چرا اون از من نخواد ؟ به من چه ربطی داره؟ اون اول باید شروع کنه! و …

در هر حال ما به هر نحوی که می تونیم مسائل رو از سر خودمون باز می کنیم، جوری رفتار می کنیم که انگار نه انگار که ما هم داریم این جا زندگی می کنیم، ما هم عضوی از بشریت، جامعه و خانواده هستیم، یکی خبر نداشته باشه خیال میکنه ما فرستاده هستیم !

بعضی از ما یک مقدار پیشرفت کردیم. قبول داریم که اوضاع بدی هستش، زندگی ها سخت شده و …

و تمام سعی مون رو می کنیم، بی نهایت فکر می کنیم، که چه طور می شه این وضع رو تغییر داد؟ از چه راهی می تونیم فکر مردم رو عوض کنیم، تا بشه بهتر زندگی کرد، تا بتونیم خوب زندگی کنیم.

به سختی می تونیم کسی رو پیدا کنیم که قبول داشته باشه داره اشتباه می کنه!

دست به چه کارهای که نمی زنیم، تا اوضاع رو بهتر کنیم. ولی حتی یک بار هم تلاش نکردیم که خودمون رو تغییر بدیم.

تا حالا فکر نکردیم که اگر من خوب باشم، دیگران هم با من خوب خواهند بود. اگر من تلاش کنم، دیگران هم در کنار من تلاش خواهند کرد. اگر من کمک کنم، دیگران هم کمک می کنند.

ما انسان ها توقع داریم دیگران برای ما تغییر کنند. انتظار داریم که بقیه با ما اونطوری باشند که ما می خواهیم.

ولی خودمون اونجوری که اونا می خواهند نیستیم.

متأسفانه خیلی از ماها حتی قبول نداریم که ما داریم اشتباه می کنیم. ما هیچ علاقه ای برای تغییر کردن نداریم.

و تا آخر زندگیمون، هر روز مثل روز های قبل، یک روز دیگه رو شروع می کنیم، یک روز که هیچ برتریی نسبت به روز قبل نداره.

با این اوضاع مطمئن هستم هیچ وقت روزی پر از زیبایی رو نخواهم داشت. چون همیشه خواستیم که خوبی ها به طرف ما بیاد، ولی ما حتی یک قدم هم به سمت اون ها بر نداشتیم.

برای داشتن یک زندگی زیبا، باید به خودمون قول بدیم که همین الان “عوض خواهم شد” .

زمانی برای تغییر

زمانی برای تغییر

تغییر غیرقابل اجتناب است… ! حتی کوه ها تغییر می کنند. اگر اوضاع بهتر نشود، بدتر می شود.
مقاومت بی فایده است.
می توانیم تغییر کنیم! به نظر می رسد شنیدن این جمله در برخی از ما واکنشی را ایجاد می کند، برای مثال ما با مطرح کردن شرایط سنی، خود را از آنچه تغییر کردن نام می گیرد معاف می داریم؛ و با این تصور به ذهن می رسد که تغییر کردن مال دیگران است نه ما !
تغییر غیرقابل اجتناب است. غیرممکن است که غروب زندگی را همچون طلوع آن بگذرانیم.جهان نیز در حال تغییر است. ما از جاودانه بودن کوه ها حرف می زنیم، در حالی که آنها نیز در طول زمان، به وجود می آیند و نشست می کنند. ما به ستارگان ثابت اشاره می کنیم، اما آنها نیز به طور دایم تغییر می کنند؛ آنها تولد و مرگ دارند. منبسط و منقبض می شوند. درخشان تر می شوند و یا به سمت خاموشی پیش می روند. تغییر، بخش جدائی ناپذیر فرهنگ انسان، از ابتدای پیدایش آن بوده است. در قرن حاضر، تغییرات فرهنگی با چنان سرعت نفس گیر و ناراحت کننده ای همراه بوده است که برای کنارآمدن با آن، با مشکلات زیادی مواجه خواهیم بود. با توجه به تغییراتی که پیوسته در درون ما، در افراد دیگری که با آنان رابطه داریم و در جهان فیزیکی و فرهنگ ما روی می دهد، ثابت ماندن غیرممکن است .روان شناسی می گفت: «هنگامی که امروز، دست به کاری می زنیم که دیروز انجام داده ایم، در واقع کاری متفاوت است، زیرا در این فاصله هم ما و هم محیط مان تغییر کرده است.»قانون تغییر می گوید:« اوضاع یکسان نمی ماند.اگر بهتر نشود بدتر خواهد شد.»
رابطه ها اگر قوی تر نشوند، تضعیف خواهند شد، اگر نزدیک تر نشوند، فاصله شان افزایش خواهد یافت و اگر سازنده تر نشوند، باروری خود را از دست خواهند داد. بدیهی است کنترل ماهرانه تغییرات بهتر از آن است که بگذاریم زندگی، خود این کار را صورت دهد.

● کنترل مقاومت در برابر تغییر
وقتی افراد، یادگیری مهارتهای تغییر را آغاز می کنند اغلب چنین مطالبی را به خود می گویند، آیا این مهارتها، واقعاً کارآیی دارند یا این هم باز یکی از آن جنون های روان شناختی است که هرچند سال یک بار ظاهر می شوند و از بین می روند؟ با فرض کارآیی این مهارتها، آیا من قادر خواهم

آیا تقصیر من بود؟

آیا تقصیر من بود؟

وقتی با کسی برای اولین بار صحبت می کنیم، اگر توی همون اولین بار به ما بگه ” چه بینی بزرگی داری” یا بگه ” خیلی بد تیپی ” ؛ چه حسی پیدا می کنیم؟
بدون تردید رابطه ی ما با اون شخص خراب میشه. در واقع دیگه ازش خوشمون نمیاد.
برای این که رابطه ی ما با کسی خراب نشه، ما سعی می کنیم که خودمون هم به کسی چنین حرف هایی نزنیم و به جاش نکات قوت و مثبت اون شخص رو بگیم. خودمون هم دوست داریم نکات مثبت زندگی مون، کارهامون و شخصیتمون گفته بشه.
ما گاهاً خودمون هم به خودمون این نکات رو می گیم. تعریف می کنیم، یا برعکس عیبی رو می گیم.
برای مثال خیلی پیش اومده که به خودمون می گیم ” من خیلی تنبلم ” ، “من از عهده ی هیچ کاری بر نمیام” و …
ما عوارض این جمله ها رو در نظر نمی گیریم. مگه ما مثل بقیه ی انسان ها یک انسان نیستیم؟ چه طور وقتی به کسی می گیم طرف ناراحت میشه، ولی به خودمون بگیم عیبی نداره!
وقتی به کسی می گیم که تو بد هستی! خیلی ناراحت میشه، اخم میکنه، حتی ممکن هست قهر کنه.
چه طور از خودمون انتظار داریم که ناراحت نشیم، بد نشیم، قهر نکنیم؟
ما به کسی اجازه نمیدیم که عیب یا ضعف مارو بگه، پس چطور اجازه میدیم که از خودمون بد بگیم؟
چرا اجازه میدیم خودمون رو ناراحت کنیم؟ کودک درونمون رو اذیت کنیم، شخصیتش رو خرد کنیم و سدی برای پیشرفتش باشیم؟ این ظلم در حق خودمون نیست؟
چرا به جای عیب گیری، از خودمون تعریف نکنیم؟ چی میشه یه بار بگیم ” من آدم شادی هستم ”
آیا فقط باید ارتباطمون رو با دیگران خوب کنیم؟ فقط با دیگران باید خوب صحبت کنیم؟ که مثلاً از دست ما ناراحت نشن؟ فقط دیگران حق دارن که از ما روی خوش ببین؟
کی گفته که نباید به خودمون دل خوشی بدیم؟ کی گفته نمی شه خودمون رو شاد کنیم؟
ما برای پیشرفت، برای رشد و موفقیت نیاز داریم که خودمون رو دوست داشته باشیم. به خودمون امیدوار باشیم و امید بدیم. خودمون رو زیبا ببینیم و زیبا فکر کنیم.
وقتی کسی از دست ما ناراحت میشه، اون شخص تقصیری نداره، مشکل از ما بوده، ما حرف خوبی نزدیم.
پس وقتی که ناراحت شدیم از خودمون بپرسیم که آیا تقصیر من بود؟

دنیایی که من ساختم!

دنیایی که من ساختم

زیباست که به دیگران کمک کنیم، دست مردم رو بگیریم و با اون ها هم دردی کنیم.

کم این کارو نمی کنیم. هر کدوم از ما به نوعی خودمون رو موظف می دونیم که در حد توان به مردم کمک کنیم. تا حدی پیش می ریم که این کمک رو وظیفه ی خودمون می دونیم. هر کدوم از ما برامون پیش اومده که بخواهیم زندگی کسی رو عوض کنیم.

این کمک و هم یاری نشأت گرفته از عشق به مردم و دوست داشتن اون هاست. وقتی کسی رو دوست داریم تا جایی که بتونیم کمکش می کنیم. حتی بیشتر از توان خودمون! بعضی وقت ها پیش می یاد که ما به همه کمک می کنیم، حتی اون هایی که نمی شناسیم. ولی معمولاً به کسایی که می شناسیم و خیلی دوستشون داریم بیشتر کمک می کنیم.

جای تعجبه که ما سعی می کنیم درد مردم رو بفهمیم تا حلش کنیم، ولی …

قدمی برای خودمون بر نمی داریم! نمی دونیم دردمون چیه، چه چیزی می خوایم، چه کاری باید انجام بدیم، چه کاری به نفع ماست و …

خواسته یا ناخواسته توجیه مون هم اینه که ما که داریم زندگی می کنیم، درسمون رو می خونیم، کار خوبی هم داریم، حقوقمون هم مناسبه و از این جور حرف ها.

ولی آیا هم این کافیه؟ ما نیازی نداریم؟ اهدافی نداریم؟ ما آرزوها، خواسته ها، انتظارات و … نداریم؟

چرا این سوالات رو از خودمون نمی پرسیم که:

آیا من خوشحال هستم؟ آیا من از زندگیم راضی هستم؟ از چه چیز زندگیم ناراحتم؟ از چه چیز خودم ناراحتم؟ می خوام چی داشته باشم؟ برای رسیدن به هدفم حاضرم چی کار کنم؟ چی بدم؟ نقاط قوت من چی هستن؟ چه استعدادهایی دارم؟ آیا من برای دیگران دوست خوبی هستم؟ آیا من آدم خوبی هستم؟ من آدم موفقی هستم؟ اصلاً من چرا زنده هستم؟ چرا من باید زندگی کنم؟ و سوالاتی از این قبیل.

ما به افرادی که دوستشون داریم کمک می کنیم ولی به خودمون کمک نمی کنیم؟ مگه خودمون رو دوست نداریم؟ نمی خواییم موفق بشیم؟

چرا باید صبح بیدار بشیم، مدرسه، دانشگاه یا محل کار بریم، شب برگردیم، بخوابیم، و فردا باز همون کار رو تکرار کنیم؟ پس کِی وقتش می شه ببینیم چی دوست داریم؟ چی می خوایم؟

با پرسیدن این سوال ها از خودمون، خواهیم فهمید که ما چی هستیم، چی می خوایم، و قراره به چی برسیم.

ما توانایی ها و استعدادهایی داریم که بعضی وقت ها تا آخر عمر طرفشون نخواهیم رفت! چون ما خودمون رو نشناختیم، ما برای کمک به خودمون قدم بر نداشتیم، ما نخواستیم بفهمیم که چی داریم و چی می خوایم، ما از خودمون نپرسیدیم که چه هدفی داریم؛ و این بزرگترین ظلم در حق خودمونه که از استعدادهایی که داریم استفاده نکنیم.

ما برای زندگیه بهتر تلاش می کنیم. وقتی ما از خودمون، از استعداهامون و از توانایی هامون بهتر استفاده نکنیم، چه طور زندگیمون بهتر میشه؟

زمانی از زندگیمون لذت میبرم که باور داشته باشیم، دنیایی که من ساختم عالیه!

از آسمان من طلا می بارد

مثل بقیه ی روزها می دونیم که امروز هم رفتن سر کار بدون نتیجه است. فایده ای نداره بریم مدرسه! دانشگاه به درد ما نمیخوره! ما می دونیم ولی باز هم صبح از خواب بیدار میشیم و فکر می کنیم که بیدار شدیم. ولی تازه اول خوابمون شروع شده. خوابی که چشم مارو به واقعیت ها بسته.
ما تلاش می کنیم، زحمت می کشیم، و آخر شب می خوابیم با این اطمینان که ما به هیچ چیز نرسیدیم.
سال هاست که یاد گرفتیم که بیداری مال قهرمان هاست، موفقیت مال نابغه هاست.
این قدر این جملات رو که من نمیتونم و از من دیگه گذشته و این کار مال آدم حسابی هاست و پولم کجا بود رو گفتیم که شدیم یک آدم بی عرضه ی بی مصرف. همه ی رفتارهامون، همه هدف هامون و همه ی برنامه ریزی هامون رو بر پایه ی این جمله ها انجام می دیم.
بدون هیچ انگیزه ای کار می کنیم، درس می خونیم، زندگی می کنیم و دایم با خودمون تکرار می کنیم که شانس ما اینه دیگه! ما هم اینجوری باید زندگی کنیم. قافل از اینکه داریم زندگی مون رو  خراب می کنیم. شبانه روز این جمله های منفی رو میگیمو بهشون اعتقاد راسخ داریم؛ که ما این کاره نیستیم!
باور کردنش سخته، ولی تمام مشکلات یا مسایل ما از هم این جملات شروع میشن. جملاتی که اگر چه به ظاهر کار خاصی انجام نمیدن؛ ولی روی مغز ما تأثیر می گذارند. عباراتی که رفتار ما، افکار ما و عمل ما رو تحت تأثیر قرار می دهند.
کاری می کنند که ما به یک خواب عمیق فرو بریم و هیچ وقت بیدار نشیم، بیدا نشیم و نبینیم که چه کارهای بزرگی میشه انجام داد. که به چه موفقیت هایی می شه رسید. بیدارمون کنه که ببینیم کسایی که موفق شدن، اونایی که ثروتمند شدن، افرادی که به بالاترین درجات علمی و معنوی رسیدن مثل ما آدم معمولی بودن!
کاش یکی مارو از این خواب بیدار کنه!
تاجری بود که هر زمانی از اون می پرسیدن اوضاع بازار چطوره؟ جواب میداد: انگار از آسمون طلا می باره! حتی وقتی که تمام بازار ورشکسته شده بود.
باید ابرهای سیاه منفی بافی رو کنار بزنیم تا مسیری باز بشه برای رحمت الهی!
ما باید باور کنیم که هر آن چه از خدا بخواهیم، خداوند به ما می ده!
باید باور داشته باشیم و همیشه تکرار کنیم، که از آسمان من طلا می بارد!

هزار راه نرفته!

هزار راه نرفته

گاهی اوقات این قدر زندگی مون شلوغ می شه که نمی تونیم جایی رو ببینیم. دور و برمون پر می شه از چیزهایی که مجال دیدن رو از ما می گیرن. بعضی وقت ها شلوغی به قدری زیاد می شه که نزدیک چشم ما میاد و حتی جلوی پای خودمون رو هم نم یتونیم ببینیم.

یا زمانی تا حدی این شلوغی ها، این مسائل، مشکلات، تنش ها، کارها رو می زاریم دور خودمون که حتی اگر بخواهیم جایی رو نگاه کنیم، نمی تونیم.

اگر ما جایی رو نبینیم چه طور می خواهیم به اون سمت بریم؟ چه طور می خواهیم بدون برخورد به اون شلوغی ها حرکت کنیم؟ مگر می شه راحت راه رفت، راحت نگاه کرد، راحت زندگی کرد؟

گاهی اوقات به قدری این شلوغی ها جلوی کار مارو می گیرن که به جای حرکت رو به جلو، مارو تو جای خودمون نگه می دارن. حتی مارو به عقب هول می دن.

مجال زندگی کردن رو از ما می گیریند. حق فکر کردن به چیزهای خوب رو از ما میگریند. تصور موفقیت رو از ما میگرند. و عشق رو از ما میگرند. عشق به رشد، به تلاش، به موفقیت.

در این صورت ما چاره ای نداریم جز رفتن به مسیرهای فرعی، کناری و یا حتی پشتی!

ما چاره ای نداریم جز این که فکر کنیم ما شکست خورده ایم. ما راهی برای موفقیت نداریم. ما نمی توانیم.

شاید ما نتونیم راحت این همه شلوغی رو رها کنیم و راهمون رو بریم. اصلاً اگر ما بخواهیم اونارو رها کنیم اونا مارو رها نمی کنن. ما غرق در مشکلات شدیم. ما کاری جز پرسه تو مشکلاتمون نداریم.

وقت نداریم کاری بکنیم. وقت نداریم بخندیم، شاد باشیم، دوست داشته باشیم.

ولی می شه یه مقدار اونارو کنار زد. حداقل به اندازه ی مسیر حرکت یک نفر؛ می تونیم بزاریم شون یه گوشه، که هم مسیرمون رو ببینیم، هم گاهی به شلوغی هامون یه نگاهی بندازیم.

اون وقت می بینیم که چه راه های زیبا و چه جاهای خوبی بوده و ما نمی دیدیم. چه قدر مسیر داریم برای حرکت؛ چه قدر راه های مختلف برای رفتن.

با وجود رفتن هیچ گاه حس شکست رو نخواهیم داشت. ما حرکت می کنیم و می دانیم که هزار راه نرفته داریم.

مواد لازم:
١- یک عدد هدف
٢- یک فنجان باور مثبت
٣- نصف لیوان مغز (خواهشا سالم!)
۴- یک قاشق میوه خوری شعور
۵- توکل (هر چه بیشتر بهتر)
۶- سر سوزن تلاش
٧- علاقه و انگیزه به میزان لازم

طرز تهیه:
ابتدا شماره ی ١ را شماره ی ٢ با حرارت ملایم خوب بپزید. سپس به آن شماره ی ۴ را اضافه کنید و خوب هم بزنید.
آشپزهای عزیز دقت کنید که اگر حرارت شما زیاد باشد اهدافتان ذغال می شود! بعد از اینکه عملیات پخت کامل شد هدف را مقابل خودتان قرار دهید و به آن خیره شوید. با استفاده از شماره ی ٣ آن را دست یافتنی و نزدیک تصور کنید.
سپس با شماره ی ۷ به طرف آن حرکت کنید و «از موانع سر رهتان٬ پلکان صعود بسازد.» شماره ی ۶ را به طور مستمر بکار ببندید و در طول راه با نگاه هایی مملو از شماره ی ۲ نظاره گر موفقیت باشید.
راستی! یادمون نره٬ شماره ی ۵ بهترین طعم دهنده ی این نوع غذاهاست که اگه نباشه غذامون خورده نمیشه!

انصافاً صفا می کنی؟ جون من ببین چقدر حالیمه؟ تا حالا دیدی کسی اینقدر بارش باشه؟ به جون خودم من خیلی بارمه؟
خوب خر هم خیلی بارشه! هر کی هر چی بیشتر بارش باشه دلیل نمیشه که بهتره!
مثلاً همین خر خودمون، اینقدر بارشه که اگه این بارو ما برداریم گرومپی میخوریم زمین.
پس همین الان به این نتیجه می رسیم که خر بهتر است.
تا حالا خری رو دیدید که از باری که داره استفاده کنه؟ مثلاً یه دونه هندونه برداره، یه قاچ شتری بهش بزنه بعد بشینه بخوره حال کنه؟
خیلی بارشه ولی نمیدونه چیکارش کنه. بارش میکنن میفرستن اینور و اونور. این بیچاره هم مثل گاو بارشو میبره می رسونه به مقصد.
خدا خیرش بده. خیلی خوبه که نه از بار کم میکنه. نه چیزی ازش برمیداره. نه … خلاصه خیلی با مرامه.
یه روز از یه خری پرسیدم که چرا از باری که داری استفاده نمی کنی؟ یا چرا به کسی کمک نمی کنی؟ جواب داد: اگه قرار بود این کارارو بکنم که خر نمیشدم. بابا من خرم.
لپ مطلب این که جون من یکی بیات به من بگه خر نباش. یه کم از باری که داری استفاده کن. یه کم بده بقیه هم استفاده کنن. خوب چرا هندونه ی ۲۵ کیلویی رو هی با خودم اینور و اونور ببرم. خودم که تنهایی نمیتونم همشو بخورم. چهار نفر میشیم، میشینیم دور هم با هم میخوریم.
خوبیش میدونید چیه؟ میگن طرف زکات بارشو… یعنی زکات علمشو هم داده.
آی حال میده آدم خر نباشه.